Wstecz
Prawo spadkowe

[Prawo spadkowe] Z orzecznictwa Sądu Najwyższego: dział spadku

W dniu 02 czerwca 2017 r. Sąd Najwyższy rozpoznając sprawę o sygn. akt II CSK 722/16 (publ. SIP Lex nr 2334883) wydał postanowienie w którym określił dwa alternatywne sposoby dokonania działu spadku w skład, którego wchodzi przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisu art. 55 1 k.c. [Przedsiębiorstwo - definicja]:
Przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności:

1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa);
2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych;
4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
5) koncesje, licencje i zezwolenia;
6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
8) tajemnice przedsiębiorstwa;
9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

 

Ustawodawca ustalił definicję przedsiębiorstwa w art. 55 1 k.c. Stosownie do niej przedsiębiorstwo ma charakter szczególnego rodzaju masy majątkowej, wyodrębnianej ze względu na funkcję, dla zrealizowania której powstało przez powiązanie z sobą różnego rodzaju rzeczy i praw. Przedsiębiorstwo jest bowiem zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, a poszczególne rodzaje składających się nań elementów zostały przykładowo wymienione w art. 55 1 k.c. Dla zidentyfikowania przedsiębiorstwa jako szczególnego rodzaju rzeczy w obrocie nie mają znaczenia okoliczności podmiotowe, a mianowicie to, że wszystkie prawa do wchodzących w jego skład elementów należy przypisać jednej osobie fizycznej lub prawnej, lecz wspomniane już takie ich zespolenie, że wszystkie one używane są w celu prowadzenia działalności, którą cechuje fachowość, podporządkowanie regułom opłacalności lub zasadzie racjonalnego gospodarowania, działanie na własny rachunek, powtarzalność działań, uczestnictwo w obrocie gospodarczym, podporządkowanie zasadom gospodarki rynkowej.

Śmierć osoby, która jednoosobowo prowadziła przedsiębiorstwo, nie musi oznaczać jego dezintegracji, prowadzącej do ustania możliwości kwalifikowania tej masy majątkowej jako przedsiębiorstwa. Wygaszenie bytu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 1 k.c. będzie konsekwencją zaprzestania z chwilą otwarcia spadku działalności gospodarczej na bazie składników wyodrębnionych i dotychczas w tym celu używanych przez spadkodawcę oraz braku woli jej kontynuowania przez spadkobierców, czy to osobiście, czy przez inne osoby. W takim przypadku uzasadnione byłoby opisywanie indywidualnie statusu poszczególnych rzeczy, wierzytelności i praw, stanowiących do chwili otwarcia spadku przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55 1 k.c. oraz uczynienie z nich osobno przedmiotu obrotu prawnego, w tym i umów. Każde pojedyncze prawo i wierzytelność, wchodzące dotąd w skład przedsiębiorstwa, wymagałoby wówczas podjęcia indywidualnej decyzji co do tego, jak ma być podzielone między spadkobiercami zmarłego przedsiębiorcy. Jeżeli jednak wolą spadkobierców jest zachowanie integralności przedsiębiorstwa i dalsze wykorzystywanie go w celach gospodarczych, przez nich samych lub inne osoby, to przedmiotem działu spadku mogą oni uczynić to odziedziczone przedsiębiorstwo, nie zaś poszczególne jego elementy.

 

W omawianym orzeczeniu Sąd Najwyższy stwierdził, że śmierć osoby prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą nie oznacza, że przedsiębiorstwo przez nią prowadzone przestaje istnieć. Od woli spadkobierców zależy czy będą kontynuowali działalność gospodarczą, a tym samym w dziale spadku przypadnie im odpowiedni udział w przedsiębiorstwie, czy podzielą między osoba wszystkie jego składniki. Należy przy tym pamiętać, że jeśli spadkodawca pozostawał w ustroju wspólności majątkowej z małżonkiem, to dziedziczeniu po nim podlega tylko udział w przedsiębiorstwie. Na kanwie tej sprawy Sąd Najwyższy dokonał wykładni art. 551 k.c. wskazując, że przedsiębiorstwo ma charakter szczególnego rodzaju masy majątkowej, wyodrębnianej ze względu na funkcję, dla zrealizowania której powstało przez powiązanie z sobą różnego rodzaju rzeczy i praw. Przedsiębiorstwo jest bowiem zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, a poszczególne rodzaje składających się nań elementów zostały przykładowo wymienione w art. 551 k.c. Dla zidentyfikowania przedsiębiorstwa jako szczególnego rodzaju rzeczy w obrocie nie mają znaczenia okoliczności podmiotowe, a mianowicie to, że wszystkie prawa do wchodzących w jego skład elementów należy przypisać jednej osobie fizycznej lub prawnej, lecz takie ich zespolenie, że wszystkie one używane są w celu prowadzenia działalności, którą cechuje fachowość, podporządkowanie regułom opłacalności lub zasadzie racjonalnego gospodarowania, działanie na własny rachunek, powtarzalność działań, uczestnictwo w obrocie gospodarczym, podporządkowanie zasadom gospodarki rynkowej.

 

#prawospadkowe #dział spadku #Adviser1989

Sprawdź pozostałe nasze wpisy

Wstecz
Prawo sportowe 29.04.2024
[Prawo sportowe] Prawo piłkarskie – rozwiązanie kontraktu przez piłkarza z winy klubu

W praktyce obrotu, w stosunkach pomiędzy klubem a piłkarzem niejednokrotnie powstaje sytuacja, w której strony kontraktu piłkarskiego nie są zainteresowane dalszym jego obowiązywaniem. Wówczas kwestie związane z zakończeniem obowiązywania takiego kontraktu poddawane są analizie, w szczególności opinii prawnej prawnika specjalizującego się w prawie umów, prawie sportowym, ze szczególnym uwzględnieniem prawa piłkarskiego. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że w zasadzie każdy kontrakt piłkarski może zostać zakończony przed terminie na jaki został zawarty. Kontrakt piłkarski może zostać przede wszystkim rozwiązany za porozumieniem stron, np. w związku z transferem piłkarza, jak również rozwiązany jednostronnie przez klub albo samego piłkarza. W tym wpisie zajmiemy się sytuacją rozwiązania kontraktu piłkarskiego z winy klubu w kontekście regulacji Polskiego Związku Piłki Nożnej. prawo sportowe prawo piłkarskie prawnik kancelaria prawa sportowego prawo sportowe kancelaria gdynia gdańsk polska prawnik lex sportiva In the practice of turnover, in relations between a club and a football player, a situation often arises in which the parties to a football contract are not interested in its continued validity. Then, issues related to the termination of such a contract are analyzed, in particular by the legal opinion of a lawyer specializing in contract law, sports law, with particular emphasis on football law. First of all, it should be noted that, in principle, every football contract may be terminated before the date for which it was concluded. A football contract may be terminated primarily by mutual consent of the parties, e.g. in connection with the transfer of the player, or terminated unilaterally by the club or the player himself. In this entry, we will deal with the situation of termination of a football contract due to the club's fault in the context of regulations of the Polish Football Association. sports law football law lawyer sports law firm sports law law firm Gdynia Gdańsk Poland lawyer lex sportiva

Czytaj dalej
Prawo morskie 31.12.2025
[Prawo morskie] Zdatność do żeglugi i dobra praktyka morska - obowiązki kapitana statku w związku z podróżą morską

Zdatność statku do żeglugi oraz dobra praktyka morska stanowią fundament odpowiedzialności kapitana za bezpieczne przeprowadzenie podróży morskiej. Obowiązki te nie ograniczają się do formalnego posiadania certyfikatów i dokumentów, lecz obejmują bieżącą ocenę stanu technicznego, organizacyjnego i personalnego statku, sprawowanie nadzoru nad załogą oraz podejmowanie racjonalnych decyzji zgodnych z zawodowym standardem „sumiennego kapitana”. W praktyce prawnej zakres tych obowiązków nabiera szczególnego znaczenia w kontekście inspekcji, audytów oraz odpowiedzialności administracyjnej, cywilnej i ubezpieczeniowej. adviser kancelaria prawna GDYNIA GDAŃSK SOPOT ARMKNECHT BARTOSZ www.adviser.law prawo morskie kancelaria prawo morskie kancelaria prawo morskie prawnik prawnik morski odpowiedzialność kapitana statku porada prawna roszczenia morskie odpowiedzialność prawna prawo morskie odpowiedzialność prawna kapitana statku reprezentacja izba morska prawnik prawo morskie radca prawny prawo morskie adwokat prawo morskie Maritime law firm, maritime law firm, maritime law lawyer, maritime lawyer, ship captain's liability, legal advice, maritime claims, legal liability, maritime law, legal liability of the ship captain, representation, maritime chamber, maritime law lawyer, legal advisor, maritime law attorney, maritime law maritime law legal counsel maritime lawyer maritime attorney at law maritime attorney-at-law shipping lawyer shipping attotney attotney gdynia Zdatność statku do żeglugi oraz dobra praktyka morska stanowią fundament odpowiedzialności kapitana statku za bezpieczne przeprowadzenie podróży morskiej. W praktyce prawo morskie nakłada na kapitana obowiązek zachowania obiektywnego standardu należytej staranności, obejmującego nie tylko formalne certyfikaty, lecz także bieżącą ocenę stanu technicznego, organizacyjnego i personalnego statku, nadzór nad załogą oraz podejmowanie racjonalnych decyzji operacyjnych. Zakres ten ma kluczowe znaczenie dla odpowiedzialności prawnej kapitana statku, w szczególności w postępowaniach przed organami administracji morskiej, w sporach dotyczących roszczeń morskich, w toku reprezentacji przed izbą morską, a także w relacjach z ubezpieczycielami. Artykuł został przygotowany przez Adviser Kancelaria Prawna ARMKNECHT BARTOSZ – prawo morskie, świadczącą porady prawne oraz reprezentację w sprawach z zakresu odpowiedzialności prawnej w prawie morskim w lokalizacjach Gdynia, Gdańsk i Sopot (www.adviser.law). Seaworthiness of the vessel and good seamanship form the cornerstone of a shipmaster’s responsibility for the safe conduct of a maritime voyage. In practice, maritime law imposes on the master an objective standard of due diligence, which goes beyond the formal possession of certificates and documentation and includes the ongoing assessment of the vessel’s technical, organizational and manning condition, supervision over the crew, and the making of rational operational decisions. These duties are of key importance for the legal liability of the shipmaster, in particular in proceedings before maritime authorities, in disputes concerning maritime claims, in the course of representation before a maritime chamber, as well as in relations with insurers. This article has been prepared by Adviser Kancelaria Prawna ARMKNECHT BARTOSZ – maritime law, providing legal advice and legal representation in matters of legal liability under maritime law in Gdynia, Gdańsk and Sopot (www.adviser.law).

Czytaj dalej