Prawo na co dzień

Odpowiedzialność za zarząd majątkiem dziecka

Zarząd majątkiem dziecka ograniczony jest przez cel tego zarządu. Jak wyżej wspomniano, celem tym jest wykonywanie praw i obowiązków dziecka, których dziecko samo nie może wykonywać, co winno następować z dochowaniem reguł należytej staranności (art. 101 § 1 k.r.o.) oraz z uwzględnieniem dobra dziecka (art. 95 § 3 k.r.o.). Zaznaczyć przy tym należy, że podjęcie przez rodziców czynności zarządu sprzecznej z tym celem nie powoduje per se, że czynność ta będzie nieważna. Konsekwencją takiego zachowania może być jednak ponoszenie przez rodziców wobec dziecka odpowiedzialności odszkodowawczej (art. 471 k.c.; w konkretnych okolicznościach zachowanie rodziców może być potraktowane również jako delikt, co rodziłoby odpowiedzialność w oparciu o art. 415 i n. k.c. w zw. z art. 443 k.c.). Ponadto rodzicom naruszającym zasady sprawowania zarządu majątkiem dziecka grożą konsekwencje wynikające z art. 109–111 k.r.o., a więc z pozbawieniem władzy rodzicielskiej włącznie. (Szymon Romanow, Zarząd majątkiem dziecka sprawowany przez rodziców, Transformacje prawa prywatnego 1/2021)

Jeżeli, dokonując obrotu dochodami, rodzice wyrządzili szkodę w substancji majątku dziecka (np. w drodze niestarannych inwestycji) bądź na osobie dziecka (np. przeznaczając dochód na zakup dla dziecka używek), ponoszą odpowiedzialność na zasadach ogólnych, a wykorzystanie dochodów dziecka podczas wyrządzania mu szkody nie mogłoby być traktowane jako okoliczność zwalniająca – ponieważ w tym przypadku dobrem podlegającym ochronie nie jest dochód jako taki, lecz osoba dziecka bądź substancja jego majątku. (Anna Sylwestrzak, Zarząd dochodami z majątku dziecka, Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Społeczny Rok LXXX-zeszyt 4-2018)

Zgodnie z art 30 §1 k.r.o oboje małżonkowie są odpowiedzialni solidarnie za zobowiązania zaciągnięte przez jednego z nich w sprawach wynikających z zaspokajania zwykłych potrzeb rodziny. Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie definiuje zwrotu „zwykłe potrzeby rodziny” . Przyjmuje się, że należą do nich powtarzające się przeciętne potrzeby dotyczące między innymi mieszkania, wyżywienia, ubioru czy ochrony zdrowia członków rodziny. W ich granicach mieści się zaspokajanie potrzeb każdego z małżonków oraz wspólnych małoletnich dzieci. (M. Fras [w:] Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz, red. M. Habdas, Warszawa 2021, art. 30.)

Moim zdaniem w naszej sprawie występuje solidarna odpowiedzialność rodziców względem dziecka za nieprawidłowy zarząd majątkiem. Podstawa prawna art. 471 kc. w zw. z art. 101 §1 kr.o w zw. z art. 95 §3 k.r.o. w zw. z art 30 k.r.o. Uważam że zakup biletów był zwykłą potrzebą rodziny zaspokajającą potrzeby dziecka, więc jeśli państwo byli małżonkami to art. 30 k.r.o. ma moim zdaniem zastosowanie.

Sprawdź pozostałe nasze wpisy

Wstecz

Orzecznictwo 23.04.2024

[Prawo spadkowe] Czy złożenie przez rodziców w imieniu małoletniego dziecka oświadczenia o odrzuceniu spadku jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu majątkiem dziecka?

W dniu 22 maja 2018 r. w sprawie pod sygn. akt III CZP 102/17, Sąd Najwyższy podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów, w której udzielił odpowiedzi na putania prawne związane z prawem spadkowym, a dotyczące złożenia przez rodziców w imieniu małoletniego dziecka oświadczenia o odrzuceniu spadku jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu majątkiem dziecka. Sąd Najwyższy udzielił odpowiedzi na następujące pytania: "1. Czy złożenie przez rodziców, jako przedstawicieli ustawowych dziecka powołanego do dziedziczenia, oświadczenia w imieniu dziecka na podstawie art. 1015 § 1 k.c. o odrzuceniu spadku, którego pasywa wyczerpują lub przewyższają wartość aktywów, stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu majątkiem dziecka w rozumieniu art. 101 § 3 k.r.o.? 2. Czy - w przypadku oceny, iż w danym stanie faktycznym oświadczenie w imieniu dziecka na podstawie art. 1015 § 1 k.c. o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu majątkiem dziecka - złożenie do sądu przez rodziców wniosku o zezwolenie na złożenie stosownego oświadczenia nie ma wpływu na bieg terminu określonego w art. 1015 § 1 k.c., czy też ma wpływ na bieg przedmiotowego terminu wobec dopuszczalności zastosowania analogii z przepisów normujących bieg terminu przedawnienia? 2 3. W przypadku przyjęcia, że złożenie do sądu opiekuńczego wniosku o zezwolenie na złożenie oświadczenia na podstawie art. 1015 § 1 k.c. ma wpływ na bieg terminu określonego w tym przepisie, to czy polega on na tym, że: 3.1.) następuje zawieszenie biegu terminu określonego w art. 1015 § 1 k.c. na czas trwania postępowania przed sądem opiekuńczym, albo 3.2.) następuje przerwanie biegu tego terminu, albo 3.3.) termin nie biegnie od chwili złożenia do sądu opiekuńczego wskazanego wniosku do chwili uprawomocnienia się postanowienia sądu opiekuńczego zezwalającego na złożenie oświadczenia o określonej treści oraz w czasie niezbędnym do złożenia oświadczenia bez nieuzasadnionej zwłoki, chyba że wskazany termin, uwzględniając czas trwania postępowania opiekuńczego, jeszcze nie upłynął; wtedy złożenie oświadczenia może nastąpić w dowolnej chwili, przed upływem sześciu miesięcy od dowiedzenia się przez przedstawiciela ustawowego o tytule powołania małoletniego do spadku?" prawo spadkowe kancelaria gdynia prawnik spadki stwierdzenie nabycia spadku prawo spadkowe kancelaria prawa spadkowego gdynia radca prawny spadki gdynia stwierdzenie nabycia spadku dział spadku prawnik gdynia kancelaria prawna trójmiasto gdańsk gdynia sopot wejherowo reda rumia prawnik adwokat spadki

Czytaj dalej

Prawo przedsiębiorców

[prawo przedsiębiorców] Co reguluje nowa ustawa antyzatorowa?

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zdefiniował zatory płatnicze jako sytuacje w których „przedsiębiorca nie otrzymuje na czas swoich pieniędzy od kontrahenta. Jest to takie nagromadzenie zadłużeń, które przechodzi na kolejne powiązane z nim podmioty, negatywnie wpływając na całe otoczenie biznesowe. Zatory płatnicze wywołują w gospodarce efekt domina czy kuli śnieżnej: przedsiębiorcy, którzy nie otrzymują w terminie zapłaty za dostarczone przez siebie towary lub wykonane usługi, w konsekwencji nie mają środków na dalszą spłatę własnych zobowiązań wobec kontrahentów, wywołując te same problemy u kolejnych podmiotów.” Temu zjawisku zapobiegać ma ustawa antyzatorowa. Poniżej przedstawiamy jakie sytuacje reguluje ustawa z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych tzw. ustawa antyzatorowa.

Czytaj dalej