Wstecz
Prawo dla biznesu

SCHREMS II

Wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 roku w sprawie o sygnaturze C-311/18, tzw. Schrems II, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej unieważnił Tarczę Prywatności (Privacy Shield). Tarcza Prywatności stanowiła jedną z podstaw prawnych w kwestii transferu danych z Europejskiego Obszaru Gospodarczego do USA. Trybunał uznał Tarczę Prywatności za nieważną, jednocześnie uznając standardowe klauzule ochrony danych osobowych (Standard Contractual Clauses, SCC) w transferze do państw trzecich za skuteczne pod warunkiem, że odpowiadają one poziomem ochrony (są merytorycznie równoważne) regulacjom obowiązującym w Unii Europejskiej. TSUE stwierdził, że Tarcza Prywatności nie zapewnia adekwatnej ochrony danych przekazywanych z EU do USA, gdyż ochrona tych danych nie spełnia wymogów unijnych i nie daje odpowiedniej gwarancji.


Sam wyrok jest owocem skargi austriackiego prawnika Maximilliana Schremsa. Maximillian Schrems złożył skargę przeciwko Facebook Ireland do Irlandzkiego Urzędu ds. ochrony danych (DPC). Przedmiotem skargi było przekazywanie przez Facebooka danych dotyczących jego europejskich użytkowników z Facebook Ireland na serwery spółki w USA (Facebook Inc.), gdzie dane te były również przetwarzane. Główną wątpliwością Schremsa było to, czy dane te są dostatecznie zabezpieczone przed rządową inwigilacją – amerykańskie regulacje zobowiązują Facebooka do udostępniania danych służbom federalnym, takim jak National Security Agency (NSA) i Federal Bureau of Investigation (FBI).


Jakie konsekwencje ma ten wyrok względem polskich przedsiębiorców? Czy można przekazywać dane do USA?


Tarcza Prywatności nie stanowi już podstawy do przekazywania danych do USA, a przekazywanie danych na jej podstawie przestało być dopuszczalne. Standardowe klauzule umowne zachowują ważność, jednakże w każdym przypadku należy dokonać oceny, czy ich stosowanie zapewnia adekwatną ochronę danych w państwie trzecim (USA), a także czy przeciwko osobie obowiązanej do uzupełnienia zachowku z tytułu otrzymanych od spadkodawcy zapisu windykacyjnego lub darowizny 5 lat art.1007 §2 k.c. z tytułu mandatów za jazdę bez biletu 1 rok art. 77 pr. przewozowe z tytułu sprzedaży towarów z Polski za granicę na mocy Konwencji Nowojorskiej (można wyłączyć jej stosowanie w umowie) 4 lata art. 8 Konwencji Nowojorskiej z 1974 r z tytułu składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe 5 lat art. 24 ust. 4 ust. o systemie ubezp. społ. zobowiązania podatkowe – jeżeli powstały z mocy prawa 5 lat art. 70 § 1 ordynacji podatkowej ze stosunku pracy 3 lata art. 291 § 1 k.p. regulacje prawne dotyczące ochrony tych danych odpowiadają poziomowi ochrony gwarancjom zapewnianym na obszarze EOD. W tej sytuacji, kluczowe okażą się wytyczne organów nadzorczych oraz jednostkowa ocena ryzyka całokształtu procesu przekazywania danych. Ponadto, na podmiot odbierający dane nałożony jest obowiązek poinformowania podmiotu wysyłającego dane o swojej ewentualnej niemożności wywiązania się z przestrzegania standardowych klauzul ochrony danych oraz w przypadkach, w których jest to konieczne, ze środków uzupełniających, które są przewidziane w tej klauzuli. W takiej sytuacji przedsiębiorca, który zamierzał przekazać dane, będzie musiał rozwiązać umowę z podmiotem odbierającym bądź zawiesić ich przekazywanie.


W następstwie wyroku, Europejska Rada Ochrony Danych (EROD) przyjęła dokument z najczęściej zadawanymi pytaniami, w którym wyjaśnia oraz udziela wskazówek odnośnie do dalszego postępowania. W dokumencie zawarto informacje, że:

I. nie istnieje okres karencji w którym można dalej przesyłać dane do USA na podstawie Tarczy Prywatności, bez oceny podstawy prawnej do przekazania danych,


II. dalej możesz przekazywać dane na podstawie standardowych klauzul umownych czy wiążących reguł korporacyjnych (BCR), jednakże zarówno Ty, jak i podmiot odbierający dane jesteście odpowiedzialni za ocenę, czy w danym państwie trzecim przestrzegany jest stopień ochrony danych wymagany przez prawo UE,


III. dalsze przekazywanie danych na podstawie standardowych klauzul umownych i wiążących reguł korporacyjnych musi podlegać Twojej każdorazowej ocenie w zakresie ryzyka, jakie się z tym procesem wiąże, a w razie stwierdzenia, że ochrona jest niewystarczająca, czy możesz zapewnić środki uzupełniające, które zapewnią adekwatność tej ochrony,


IV. w przypadku dojścia do wniosku, biorąc pod uwagę okoliczności towarzyszące przekazywaniu oraz możliwe środki dodatkowe, że nie można zapewnić odpowiednich zabezpieczeń, musisz zawiesić przekazywanie danych lub rozwiązać umowę,


V. w przypadku braku zawieszenia lub rozwiązania umowy z podmiotem odbierającym w w/w przypadku i przekazywania mimo tego danych, musisz to zgłosić organowi nadzorczemu (w Polsce – PUODO),


VI. w przypadku, gdy jesteś administratorem danych osobowych i korzystasz z usług podmiotu przetwarzającego, który przetwarza dane, za które jesteś odpowiedzialny, musisz zweryfikować, czy umowa, którą zawarłeś z podmiotem przetwarzającym dopuszcza przekazywanie danych poza EOG (do USA) oraz ocenić adekwatność ochrony tych danych w stosunku do regulacji unijnych,


VII. w przypadku braku możliwości dalszego przekazywania danych do podmiotu przetwarzającego w sytuacji gdy Wasza umowa wskazuje, że dane mogą być przekazywane do Stanów Zjednoczonych lub do innego państwa trzeciego, przy zastosowaniu dodatkowych środków, ani nie mają zastosowania odstępstwa z art. 49 RODO, należy wynegocjować zmianę lub wprowadzenie klauzuli uzupełniającej do umowy, która uniemożliwi przekazywanie danych do USA – dane muszą być zarówno przetwarzane, jak i przechowywane (administrowane) poza terytorium USA,


VIII. przekazywanie danych z EOG do USA wciąż jest możliwe na podstawie wyjątków przewidzianych w art. 49 RODO, pod warunkiem, że mają zastosowanie warunki określone w tym artykule. EROD odwołuje się do swoich wytycznych dotyczących tego przepisu (wytyczne znajdują się pod adresem: https://edpb.europa.eu/sites/edpb/files/files/file1/edpb_guidelines_2_2018_derogations_pl.pdf ),


IX. EROD dokona oceny konsekwencji wyroku względem narzędzi innych niż standardowe klauzule umowne oraz wiążące reguły korporacyjne, a analizuje orzeczenie Trybunału w celu określenia rodzaju dodatkowych środków, które mogłyby zostać wprowadzone dodatkowo do standardowych klauzul umownych lub wiążących reguł korporacyjnych.

Stan prawny na dzień 30.04.2021 r.

 

Sprawdź pozostałe nasze wpisy

Wstecz
Prawo sportowe 07.05.2024
[Prawo sportowe] Jaka jest relacja pomiędzy skutecznością zapisu na sąd polubowny a rzeczywistą możliwością uzyskania ochrony prawnej przed sądem wskazanym w takim zapisie?

Sąd podniósł, że poza procesowymi przypadkami wygaśnięcia zapisu na sąd polubowny, umowa o arbitraż mogłaby utracić moc także z przyczyn materialnoprawnych z uwagi na potrzebę stosowania w drodze analogii bądź wprost niektórych przepisów kodeksu cywilnego o czynnościach prawnych. Przyjmując, że zapis na sąd polubowny nie jest równoznaczny z rezygnacją z ochrony sądowej, jednym z założeń skuteczności tej czynności musi być dostępność alternatywnego forum uzgodnionego przez strony, a inaczej rzecz ujmując - możliwość uzyskania efektywnej ochrony prawnej przed sądem polubownym. Wyrazem relacji między skutecznością zapisu na sąd polubowny a rzeczywistą możliwością uzyskania ochrony prawnej przed sądem wskazanym w zapisie jest art. 1168 k.p.c., który określa niektóre przypadki utraty mocy zapisu, związane z niemożnością rozpoznania sprawy przez sąd polubowny oznaczony w zapisie lub w określonym przez strony składzie (por. także art. 1195 § 4 k.p.c.). Przepis ten ma wprawdzie dyspozytywny charakter, nie oznacza to jednak, że strony zapisu mogą wyłączyć skutek utraty mocy zapisu uzgadniając np., iż zapis zachowuje skuteczność, mimo wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 1168 § 1 i 2 bądź art. 1195 § 4 k.p.c. W razie wystąpienia tych okoliczności uzgodnienie takie byłoby równoznaczne ze zrzeczeniem się ochrony sądowej w ogólności, co nie mieści się w konstrukcji umowy procesowej, jaką jest zapis na sąd polubowny. Strony mogą natomiast określić np. innych arbitrów na wypadek, gdyby pełnienie funkcji przez arbitrów wskazanych w pierwszej kolejności okazało się niemożliwe. W braku możliwości zwolnienia od obowiązku poniesienia opłat, które wiążą się z wszczęciem i przeprowadzeniem postępowania arbitrażowego, obowiązek poniesienia tych kosztów może stanowić przeszkodę czyniącą dostęp do sądu polubownego faktycznie niemożliwym. Za zasadne należy w konsekwencji uznać stanowisko, że stan obiektywnej niemożności poniesienia przez powoda kosztów, których wyłożenie jest konieczne do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania przed sądem polubownym, nie prowadzi wprawdzie do utraty mocy wiążącej zapisu (art. 1168 § 2 k.p.c.), może jednak pociągać za sobą niewykonalność zapisu w rozumieniu art. 1165 § 2 k.p.c. Wymaganie, aby niemożność poniesienia kosztów postępowania przed sądem polubownym miała charakter trwały, należy zatem rozumieć w ten sposób, że chodzi o stan obiektywnie istniejący w chwili orzekania, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia sądu. Uznanie zapisu za niewykonalny nie jest równoznaczne z utratą jego mocy, toteż zapis ten może w przyszłości stać się podstawą odrzucenia pozwu w innych postępowaniach, jeżeli niemożność poniesienia kosztów postępowania przed sądem polubownym ustanie. Jeżeli jednak sąd państwowy, kierując się sytuacją istniejącą w chwili orzekania, oddalił prawomocnie zarzut zapisu na sąd polubowny (art. 222 k.p.c.), to przyszłe korzystne zmiany sytuacji majątkowej strony, która wytoczyła powództwo, nie mogą rzutować na utrwaloną prawomocnym postanowieniem właściwość sądu państwowego do rozstrzygnięcia sprawy, a jedynie na potrzebę cofnięcia zwolnienia od kosztów sądowych (art. 110 u.k.s.c.), jeżeli zwolnienie takie zostało udzielone. Postępowanie strony, która w odpowiedzi na zarzut zapisu na sąd polubowny powołuje się na niewykonalność zapisu, spowodowaną jej własnymi, celowymi, działaniami, podlega ocenie z punktu widzenia reguł dobrej wiary i nadużycia prawa procesowego (art. 3 i art. 41 k.p.c.). Dotyczy to wszystkich przypadków niewykonalności zapisu, bez względu na przyczyny, które stanowią jej podstawę. Ocena taka musi jednak bazować na okolicznościach konkretnej sprawy, a dopuszczalność jej przeprowadzenia, a niekiedy wręcz jej konieczność, nie podważa ogólnego założenia, według którego niewykonalność zapisu w rozumieniu art. 1165 § 2 k.p.c. może mieć podstawę także w niemożności poniesienia kosztów wszczęcia i przeprowadzenia postępowania arbitrażowego. Niewykonalność zapisu na sąd polubowny (art. 1165 § 2 k.p.c.) może wynikać z niemożności poniesienia kosztów arbitrażu. Kancelaria Prawa Sportowego: adviser.law Nasza kancelaria specjalizuje się w prawie sportowym, oferując kompleksową obsługę prawną dla sportowców, klubów, federacji oraz innych podmiotów związanych ze światem sportu. Zespół doświadczonych prawników, posiadających wiedzę i doświadczenie w tej dziedzinie, świadczy usługi w zakresie negocjacji umów sponsorskich, praw obrazu, praw autorskich, a także w sprawach dyscyplinarnych i sporach przed sądami sportowymi. Naszym celem jest zapewnienie kompleksowego wsparcia prawnego, pozwalającego naszym klientom osiągnąć sukces w świecie sportu, jednocześnie chroniąc ich interesy i prawa. Our law firm specializes in sports law, providing comprehensive legal services for athletes, clubs, federations, and other entities associated with the world of sports. Our team of experienced lawyers, equipped with knowledge and expertise in this field, offers services ranging from negotiating sponsorship agreements, image rights, copyright, to handling disciplinary matters and disputes before sports tribunals. Our goal is to provide comprehensive legal support, enabling our clients to succeed in the world of sports while protecting their interests and rights.

Czytaj dalej
Prawo morskie 17.05.2023
[Prawo morskie / maritime law] Czy wiesz jakie są obowiązki związane z badaniem wypadków morskich i incydentów morskich?

Mieszkając nad morzem lub spędzając tu wakacje, możesz natknąć się na wypadek z udziałem statku morskiego lub incydent morski. Różnicę pomiędzy wypadkiem morskim a incydentem morskim tłumaczymy w osobnym wpisie na blogu naszej kancelarii prawnej. Czy wiesz jak zareagować w takiej sytuacji? Obowiązki mają nawet przypadkowi świadkowie, a ich niewykonanie może skutkować nałożeniem kary. prawo morskie kancelaria wypadek morski kancelaria prawnik prawo morskie sprawy morskie kancelaria gdynia prawo morskie prawnik gdynia kancelaria prawa morskiego ADVISER Armknecht & Partners prawo morskie gdynia

Czytaj dalej